martes, 18 de abril de 2017

¿Recuerdas cuando fuimos inmortales?


¿Recuerdas cuando fuimos inmortales
y trazamos las grandes avenidas
con mármol y granito entre los templos,
columnas y palacios?
Cuánta desolación
ahora
que comprendo la vida derrochada,
con la certeza
humana
de la muerte.
© Pedro Ojeda Escudero, 2017

9 comentarios:

  1. Yo no lo recuerdo, puedo leer que tu sí.

    ResponderEliminar
  2. Todos los que dejan huella, son inmortales...

    Conozco bien la imagen que encabeza tu entrada

    ResponderEliminar
  3. Recuerdo que cuando éramos jóvenes nos creíamos inmortales. Todos y yo también.

    Un abrazo

    ResponderEliminar
  4. Estupendo poema, Pedro, vuelvo y percibo que has solucionado tus problemas digitales y que la Acequia sigue dándonos el agua limpia de tu poesía. Abrazos.

    ResponderEliminar
  5. ¿Qué es la muerte sino un cambio de estado?

    ResponderEliminar
  6. Curiosamente, hay construcciones que perduran a través de los siglos y ni siquiera sabemos como fueron construidas...

    ResponderEliminar
  7. Si de soberbia va la cosa: ¡malum signum!

    ResponderEliminar
  8. MaGnífico o teu poema.

    Belissima a cidade condal, que trago no coração.

    Querido Pedro, besos e saúde

    ResponderEliminar
  9. Macrolitismo... Megaconstrucción... orgullo... ¿qué queda y qué nos llevamos?

    Hermosa manera de contraponer conceptos...

    Abrazo.

    ResponderEliminar

Un ataque masivo de spam me ha obligado a anular la posibilidad de comentarios anónimos en contra de lo que siempre ha ocurrido en La Acequia. En cuanto pueda solucionarlo, volverá a ser posible comentar de forma anónima.